martes, mayo 30, 2006

Exército fracasado. (25-5-06)

Un exército definitivo que loita pola paz cando xa é demasiado tarde. Decatáronse a destempo de presenza dun inimigo cruel creado por nós mesmos. Era de esperar que chegase algún día, pois todo beneficio propio e inmoral acaba converténdose nun mal remordemento de conciencia.

Vivimos nunca sociedade sometida a séculos de ignorancia e estancazón cultural que non pode rexurdir das cinzas con ritmo acelerado. Campañas publicitarias pretenden agochar estes séculos de decadencia con frases para a promoción de lectura sen ensinarnos a ler. Como non vai haber fracaso escolar se estaba prohibido pensar? Cómo é que os xoves non senten afección por nada? Dicen por algures alguns expertos que se educa co exemplo e ¿Cómo lle ensinarán a teu fillo a reciclar se ti non o fas? Como imos conseguir unha sociedade intelixente que sexa quén de elexir o mellor poder se on sabe opinar?

Asombroume un ejemplo que escoitei na rúa o outro día: Na entrada da escola, antes de abriren as portas ós rapaces xogaban no parque supervisados polos seus pais e atoparon un indixente a durmir o cal comezaron a tirarlle pedras. Unha profesora decatouse deste acto vandálico e avisou a todolos pais. Para sorpresa da mestra obtivo respostas tales como: ‘Tampouco é para tanto, total… é só un indixente’

E agora pregunto eu: Como imos ensinarlle valores a uns rapaces que conviven con tales exemplos? Fai o que digo pero non fagas o que fago.

Teño a mínima esperanza de que desapareza este total desprezo pola humanidade e que esta sociedade prehistórica comece a ter unha moral. Non religiosa, non radical… estou a falar dunha moral racional porque nunca os excesos foron bós.

Ter moral non é poñer a outra meixela; é procurar que non cha toquen.
Ter mora non é gardar voto de castidade ata o matrimonio ; é ser sinceiro coa túa parella.

Procurando non morrer asfixiada por sucesións vandalísticas e desperdicios humáns que procuran a felicidade na violencia o una prensa rosa, despídese Leituga con coletas ás doce da noite ddespois dun duro sometemento ó sistema.

Cravos (30-5-06)

“ Eu tiña un cravo,
cravado no corazón
e eu non me acordo xa se era aquel cravo” (Rosalía de Castro)
de dor, de medo ou de amor.

Quiteino con sufrimento,
Coma quen enterra súa paixón.
Dor a compña da vida,
E que sabe que hai despois!

Mil intentoa sw volvelo cravar tiven,
Cento cinco xuro que ó intetei,
Mais cando de cravalo era a hora…
Cento cinco veces recuei.

Medo a dor do cravo cravado,
Medo a non saber do futuro,
Medo a ter dores calados,
Medo a ser un cravo miudo.

Amor! Axúdame que marcharei,
Amor! Ven que a vida xa non collo,
Amor! Axúdame que estou a morrer,
Amor! Ven que morro.

Voar (25-5-06)

Voar. Despegalos pés do chan
E cambiala perspectiva da terra.
Voar. Coller impulso e saltar,
E non retomar de novo esta era.
Voar. Saír correndo dos problemas,
Fuxir da realidade e volver soñar.
Voar. Sen fitar arbores ...
Deixar de sufrir e non mirar.
Voar. Retomala infancia tranquila,
Volver xogar con area e plastelina.
Voar. Fuxir do egoísmo,
Da curiosidade irrelevante do veciño.
Voar. Coller un tren e marchar,
Aló onde o ceo se xunta co mar.
Voar. Fitar o sol no hourizonte,
Sentar nun banco e non pensar.
Voar. Aló onde os pensamentos,
Se divorcien do corpo e da contrariedá.
Voar, fuxir, escapar: sendeiro rápido
Cheo de toxos que non o fan sinxelo.

Atallo de cabras do que non hai mapas. Perderme. Quero perderme na infinitude do cosmos e non volver ver as mentes televisivas da ignorancia e pasividade de españa.

lunes, mayo 22, 2006

FELICIDAD = LIBERTAD

- La tarde no me había aportado nada gratificante. Llamé a un antiguo amigo, necesitaba hablar con el, y sin ser muy consiente tenía el teléfono el la oreja. No me cogió. Continué mi camino, subí las escaleras en las que estaba sentada, crucé la plazueleta sin saber muy bien que rumbo tomar. Lo vi. Supe que necesitaba subir a él. Es un puente naranja que era custodiado por el mar y que se transformó en un puente azul custodiado por los edificios. Una entrada muy similar a la del metro y cien metros de longitud. Cogí mi máquina de hacer pompas y subí a donde tocaba el cielo. Fracasé en mi intento de crear transparencias coloreadas de forma esférica y entonces miré abajo. Vi que la rapidez me desbordaba; velocidad y seguridad inspiraban esos robots que no hacen paradas antes de su objetivo. Me sentí feliz.

- ¿Por que?- preguntó Freud. (Freud es mi psicoanalista, vive en mi inconsciente)

- Podría hacer cualquier cosa; mirar al cielo y desplegar mis alas en busca del infinito, perderme en las profundidades del Atlántico, continuar mi camino a lo largo del puente o terminar mi vida saltando. Pensé en las distintas posibilidades de morir en esa situación: un coche bomba en la autopista, un delincuente que me acuchilla y me roba la cartera…un suicidio. Nadie pararía, la velocidad no permite la frenada. Podría suicidarme.

- ¿Por que no lo hiciste?

- Porque era feliz. Nadie ha vuelto de la muerte a confirmar si es real la felicidad de la que habla la biblia. Tengo un objetivo, ser feliz, pero carezco de un GPS que me diga “gire a la derecha y tome rotonda segunda a la derecha”. Creo que hay muchos caminos que van hacia un mismo lugar. Ahora soy libre, puedo tomar el camino que desee. Pero seguro que me encontraré con unos alambres verticales que me recuerdan que sigo en la jaula.

martes, mayo 16, 2006

Deliberaciones de una noche de represión...

"Ser libre es hacer todo lo que te hace feliz dentro de los límites de la cordura."

"Huyo de la arrogancia de un mundo de prensa rosa. He decidido recorrerme el mundo en bicicleta. Muchos dicen que estoy loco. Yo creo que son ellos los locos que no quieren asumir su neurosis."

"Cuando bautizan a una mariposa le cierran las alas y la conducen por un camino que promete felicidad. Nadie lo ha confirmado. Si llego al final del trayecto y solo veo jaulas y oscuridad: ¿De que me habrá servido el camino? Ya no tiene vuelta atrás. Soy una mariposa y quiero ser libre eternamente."

-" Mami, quiero ese globo!!!

- Cielo, te compraré algo mejor. Podrás hacer todos los globitos que quieras, será más baratos y contaminarán menos. Son transparentes. Mira, se llaman pompas de jabón. Algún día verás el mundo sentado encima de una de ellas.

- Pero yo quiero un globo…"

viernes, mayo 12, 2006

Desos de Libertad

Me dirijo al cielo, ese paraiso renacentista que carece de dolor. Ya he iniciado mi camino y veo el paraje idílico entre colinas, pero el camino se alarga más a cada paso. Quiero desacerme de esa cuerda que me ata a la realidad terrenal y explorar distancias sin regresión. Pido que me dejeis la libertad de decidir mis pasos. Os pido que no me obligueis a morder la cuerda que me une a este infierno. Os pido que me ayudeis.

O facedor de pompas de Xabón

Nalgunha rúa peoníl de Ourense, nalgún banco preto dalgún edificio antigo, un curto vestido verde miraba ó ceo pensando nun futuro mellor. O reflexo da luz solar nunha pompa de xabón fixo que descoidara o seu “ferpecto futuro” e se adicase a descubrila procedencia das translúcidas boliñas. Viu a un neno a xogar cun pompeiro.

Recordou, co caracteristico cheiro a mistol do antigo, cando xogaba no parque co seu vasiño de lavavaixelas e auga. Sentiu desexos de volver a aquela época na qu eo mais complicado era que a túa nai che deixase subir o fregadeiro para coller o mistol do antigo. Colleu o coche e ñiscou dalí. Xa tiña decidido o seu futuro. Subiu o mais alto do monte mais próximo, pèna pombeira, sentou a carón do cruceiro de pedra e agardou a que o sol se escondese entre as montañas. Baixou logo ata a aldea, como agardaba atopou un bote de mistol do antigo enriba da pía de pedra. Buscou no faido o baúl coa roupa que a súa avoa tiña gradada dos seus séculos de mocidade, ataviouse co mais colorido e liscou a retomar a pompa de xabón que deixara no banco da rúa. Deixou unha boina estapada con flores alaranxadas no chan e rematou o bote de mistol cando chegou un policía e lle dixo: Desculpe, aikí non pode pedir.

As bagoas de xabón cubriron o ceo e o vestido verde contestou: Non pido, danme. E non me gusta recibir sen ofertar. E oferto as pompas de xabón coas que todos xogabmos algún día. Oferto un anaco de despreocupanción nunha cidade que a acepta, nunha cidade na que non son mellores persoas por dar a quen precisa.

Non souben mais dese vestido verde que recorreu Galiza buscando o soriso dun neno na cara dun adulto.

lunes, mayo 08, 2006

Entre ellos

Te busco entre los rostros de la gente.

No se como eres, que aspecto tienes.

Me pierdo entre la multitud de cuerpos inertes

que se postran ante mi con la mirada triste, al frente.

Soy un ser extraño en medio de un mundo de robots iguales.

No encuentro diferencia alguna entre ellos.

Se que estas por aquí,

tengo que encontrarte si no quiero morir.

Se que no eres como ellos,

no pueden ser igual a ti.

Miro al suelo impotente,

cierro los ojos esperando mi fin.

Me niego a creer que no estas y

miro al frente intentando de nuevo buscar.

Una luz resplandeciente ciega mis ojos y no veo

mi mirada es la de esos robots.

Acabo de encontarte,

eres esa luz tan nítida como yo.

12_7_05

viernes, mayo 05, 2006

Acordes

Nos unió una guitarra. Un sonido espectacular en ese lugar en el que Vigo deja de ser una ciudad arrogante. Una percusión indicaba que quería dinero y dos lágrimas decían que no era lo que más necesitaba. Sus acordes no hicieron que caminase indiferente. Mi reloj se paró y entre risas descubrí una sonrisa y no dos lágrimas.

Día tras día intercambiábamos sonrisas y miradas que decían más que una conversación larga. Ayer no estaba, anteayer tampoco, y mi camino se hacía más largo sin el acompañamiento musical adecuado. Hoy me lo encontré, iba conduciendo un cochecito de bebé y una mujer le agarraba del brazo; ya no necesitaba mis sonrisas, miraba al frente sonriendo, nos saludamos y supe que había conseguido lo que llevaba pidiendo meses. Entonces yo también sonreí, y mi camino no necesitó más música que las carcajadas de una familia feliz.

miércoles, mayo 03, 2006

Tabú

Afortunadamente no somos asesinados día a día a monos del poder por expresar una idea contraria al él. Primero tuvimos prohibido pensar y tener ideas propias. Después, el poder nos hizo creer que podíamos pensar lo que quisiésemos y como recompensa por tantos años de represión de la evolución nos dio televisión, Internet, alcohol, tabaco, nos saturó de información y nos dio una nueva manera de diversión, nos hizo creer que ya no había nada que temer y que teníamos todos los medios para saber y aprender de todo, realmente nuestros son todos estos manjares, pero como pasa con todo lo abundante acaba por no causar el bombazo del saber: Puedo aprender…pero no me apetece, puedo pensar…pero para qué pensar si vivo en el paraíso?

Quiero pensar, sé pensar y pienso pero soy menor de edad y mis padres vivieron con Franco y son estos los que no me dejan pensar. Me obligan a asistir a misa, a pensar que la democracia es una maravilla, y a asistir a un colegio privado. En consecuencia han conseguido a una niña que tiene miedo de decir abiertamente que los políticos se rascan las pelotas, una niña que no sabe luchar por lo que realmente cree, una niña que tiene miedo a decir la palabra SEXO porque es pecado, una niña que no puede ver más allá de donde están los límites del poder más autoritario de todos: el miedo a una nueva época de dictadura.

Franco ha muerto, los ideales sobrevivieron, sobrevivir no es VIVIR, es conseguir respirar debajo de la suela del zapato de la mayoría, y por desgracia siguen sobreviviendo, solo se les ve parte de la cabeza. Mientras exista el miedo seguirá existiendo un pie encima nuestro.

Soñando el placer de los deseos reprimidos

He dibujado una sonrisa en un papel. Iba acompañada de unos enormes ojos y dos lacitos verdes. Su mirada era traviesa y aparentaba ser simpática. Era una sonrisa extraña, su peinado era estrambótico y lucía una dentadura imperfecta. Empezó a moverse y entonces dibujé una pelota de baloncesto. La sonrisa fue a por ella y jugaba a pasarla de una mano a otra. Me divirtió jugar con algo que había creado y dibujé a demás una canasta. La sonrisa corría por todo el folio, saltaba y tiraba la pelota a la canasta. Seguí dibujando animaciones con una pluma: creé un mar que cantaba y al presentarse a operación triunfo era rechazado con una sonrisa por su volumen, dibujé una luna que era capaz de entrevistar a las estrellas y luego apagarlas en el mar, inventé una mano que se sumergía en el mar y buceaba alrededor de los peces que anteriormente eran estrellas. Creé un mundo de fantasía real en un papel indiscreto. Sonreí cuando descubrí el canto del mar, el reflejo de las estrellas en él y una sombra que mojaba su pequeña mano en una fuente desde el banco de la cancha de baloncesto.

La esperanza es el sueño del hombre despierto. (Aristóteles)

Si supiera que el mundo se acaba mañana, yo, hoy todavía, plantaría un árbol. (Martin Luther King)

Nunca será tarde para buscar un mundo mejor y más nuevo, si en el empeño ponemos coraje y esperanza. (Alfred Tennyson)

Toda la vida es sueño y los sueños, sueños son. (Calderón)

Existen dos maneras de ser feliz en esta vida, una es hacerse el idiota y la otra serlo. (Freud)