miércoles, octubre 15, 2008

Cuando una foto vale mas que mil palabras y las fotos no son suficientes

¿Cuantos litros de tinta tendría que gastar para imprimir sobre el papel el bienestar y la paz que producen el poder sentarse a observar como niños, adolescentes, adultos y ancianos disfrutan de una misma zona, a un mismo tiempo y de una manera igual de intensa?

Cuanto mas tiempo paso en este país mas me doy cuenta de que era esto lo que realmente necesitaba y quería.

Es un mundo imposible hecho real. Donde el bien flota en el aire dulcemente y justo antes de que sea empalagoso, una pequeña pizca de maldad lo vuelve perfecto.

Un país en el que todos son conocedores de las reglas del buen comportamiento que se resume en la sencilla frase de “mis derechos terminan donde empiezan los tuyos”.

Un país en el que las ganas de progreso no impiden la conservación del pasado y tan inteligente que resulta imposible estancarse en una etapa. En el que las formas de diversión son sanas. Sin embargo, tiene a la vez una sociedad tan reprimida sexualmente que ha provocado la erupción de la industria pornográfica traspasando la barrera de la cordura.

Y aún así el equlibrio gobierna las estructuras y todo gira armónicamente y la lentitud y la calma son una forma de vida.


(no Xapón)

jueves, junio 19, 2008

sábado, abril 26, 2008

Cousas de Lugo

Debe ser cousa das cidades pequenas iso de que chegas e non te sintes infiltrado. Iso de que a xente te mira coma se se cruzase contigo todolos días. Iso de que non existe a velocidade, todo vai a camara lenta.

Ainda que eso tamén pode ser cousa da miña visión. De que sinto predileción polas cidades adicadas á xente e non ós coches, as cidades para pasear con grandes ou pequenos lugares nos que sentarte baixo o sol a lelo periódico. Ou pode ser que todo é mais bonito porque o sol da primavera o enche todo de cores coñecidas.


sábado, febrero 23, 2008

:)

Ola!

lunes, enero 21, 2008

Sen título

Alguen dixo alguna vez que as metas imposibles son frustrantes. Eu decidín non poñerme nunca metas, ningunha.

E non fun eu a que rompin esa promesa. Sen embargo, sen querelo, aspiro a unha, estou a competir por un premio que non sei que é pero que preciso.

É unha carreira curta na que o medo e o orgullo volven tomar partido. Estou a centímetros do final e non sei se debo cruzala meta.

Percorren centos de dúbidas a miña cabeza. E se o cruzalo umbral hai outra meta que debo cumprir? Ou se non e o tesouro que esperaba? Ou se non é ese o final que agardo?

Non sei porque cuestiono cada molécula de aire que respiro... se no fondo non importa. Será que preciso poñer obstaculos no camiño porque non podo aceptar que sexa tan sinxelo? Pode chegar a miña estupidez a ese nivel?