miércoles, marzo 15, 2006

Reflexiones d una tarde

Sonidos de pasos que se acercan cada vez mas seguidos y rápidos. Es la compañía contraria a la soledad que se acerca a saltitos y se cuelga de mi cuello. Cientos de buenos momentos pasaron por mis ojos como en un rápido flash back. Esos pasitos cortos calculados al milimetro se camuflan entre cientos de veces con sonrisas, miradas o gestos que invitan a hacer nada. Discusiones con respecto a la cantidad de materia de un agujero negro, o si en el gusanito se puede agachar uno cuando la pelota pasa por debajo. Son dos mundos que giran paralelos hasta el ¿infinito? Esta palabra supondría una guerra que acabría por darle la razón a la probabilidad, una guerra que podría arruinar la comida de más de uno pero sin ni siquiera rozar la soledad.

É moi sinxelo padecer soidade rodeado dunha multitude indiferente, pero é case imposible sentirse só cando a xente que te ronda disfruta coa túa presenza.

1 comentario:

Anónimo dijo...

Gracias por tu comentario.
Un saludo